Voor diverse gasten van de Zonnebloem is een vakantie soms al enige tijd geleden.
Door fysieke beperkingen, maar soms ook financiële, is het moeilijk om een geschikte locatie te vinden of de zorg te regelen die nodig is.

Door een mooie schenking aan de Zonnebloem Groot Venlo, bood zich de mogelijkheid aan een korte vakantie voor onze gasten te organiseren.
Gelukkig was er in een locatie waar geregeld Zonnebloemafdelingen heen gaan plaats voor een groep circa 40 personen.
Na wat haastig geregel door de verschillende werkgroepen in de gemeente kregen we het voor elkaar.
Er vond een intake plaats van de mensen die zich hadden opgegeven, waarna het team voor de vereiste zorg werd samengesteld.

Woensdagmorgen rond 09:30u stond bij de kerk in Velden het eerste groepje te wachten op de bus.
De rolstoellift werd uitgeschoven zodat de eerste gasten veilig aan boord konden.
Anderen stapten zelf in en de rollators werden netjes in de bagageruimte of de aanhanger opgeborgen.
Hetzelfde gebeurde vervolgens bij het station in Venlo en de Sint Hubertuskerk in Blerick.
Daarna werd koers gezet naar Lunteren waar we werden opgewacht bij het Allegoeds Groepshotel “Het Bosgoed”.
Omdat we iets later waren dan gepland, kon iedereen meteen aan tafel voor een smakelijke lunch.

Bijgekomen van de busrit en weer aangesterkt werd de bagage naar de kamers gebracht en kon iedereen zijn intrek nemen.
Omdat ‘het Bosgoed’ zich richt op oudere bezoekers waren de kamers voorzien van verstelbare bedden en ruime badkamers.
Verder beschikt het complex over een ruime eetzaal, gezellige huiskamer met comfortabele stoelen en een zonnig terras.
Na een korte verkenning voelden onze gasten zich meteen thuis.
In de huiskamer en op het terras zat men vervolgens gezellig te kletsen, terwijl enkelen een ommetje maakten over het bosrijke terrein.

Rond 17:30u mochten we aanschuiven voor het avondeten en dat stelde allesbehalve teleur.
Na een overheerlijke kop tomatensoep gingen de gegratineerde aardappels en de bloemkool erin als koek.
Voor het toetje kwam de kok zelf uit de keuken om uit te leggen dat we gingen genieten van een parfait van Japanse citrusvruchten.
Dat zorgde voor een mooie afronding van een perfecte maaltijd.
Alleen bleef er zo geen plaats meer over voor de vlaai die Bob Hugens, voorzitter van Zonnebloem Groot Venlo, kwam brengen voor bij de koffie ’s avonds.
Die vlaai hebben we daarom maar de volgende morgen verorberd.
Het avondprogramma bestond uit een presentatie van ‘Rob de boswachter’.
Hij vertelde boeiend over de flora en fauna van de Veluwe waar we ons bevonden.
Speciale aandacht was er voor de herten die er rondstruinen, waarbij twee geweien tastbare bewijzen vormden van hun aanwezigheid.

De volgende morgen moest het team zorgvrijwilligers weer vroeg uit de veren.
Hennie Knippels had een schema gemaakt van wie er waar de benodigde zorg moest verlenen om iedereen op tijd aan het ontbijt te hebben.
Dat werkte dankzij de aanwezige ervaring prima, ook de tweede morgen.
Een ander groepje vrijwilligers bemande vervolgens het ontbijtbuffet, zodat onze gasten konden genieten van een lekker ontbijtje.

Om 10:00u werd iedereen door Marly naar buiten gedirigeerd voor de ochtendgymnastiek op het nu nog koele terras.
Gezeten in een grote kring begon die met een aantal oefeningen om links en rechts wat gewrichten en spieren los te maken.
Daarna werd via een paar balspellen de motorische coördinatie getest.
Omdat er zo toch weer wat calorieën verbrand waren, was het tijd om in de huiskamer korte metten te maken met de vlaai die koel was gezet.
Er waren wel twee verstekelingen, omdat Pierre met Jan Hendrix op de duofiets was gestapt voor een rondje door de omgeving.
Daar had Jan zich al langer op gespitst en gelukkig was het ’s morgens qua temperatuur nog te doen.
Voor de middag gold een tropenschema, want de voorspelde 35 graden maakten elke inspanning buiten bijna onmogelijk.
Daarom werd binnen gerelaxt, op de comfortabele fauteuils of op de kamer.
Sommigen speelden rummikub in de huiskamer en aan een tafel werd gekaart.
Enkele dames kregen echter van Lian extra aandacht. Zij had haar kistje met nagellak meegebracht en daarvan werd gretig gebruikgemaakt.

Kort voor het avondeten hadden Lies en Marjo nog een klein intermezzo in petto.
Zij beeldden de bereiding van ‘Eend á la ….’ Uit, waarbij een flinke dosis whisky nodig was.
Terwijl Lies voorlas, prepareerde Marjo de eend. De whisky bleek echter niet bedoeld voor over eend maar ín de kok.
De gevolgen voor de fysieke gesteldheid van Marly lieten zich raden.
Tijd voor het avondeten dus. En dat was wederom voortreffelijk.
Het sukadelapje smolt op de tong en de rabarbermoes was lekker fris-zuur.
Opnieuw kwam de kok met uitleg over het toetje, ditmaal een ‘Eton mess’ met veel vers fruit.
Omdat de maaltijden steeds bijzonder smakelijk waren, hebben we de kok en zijn team daarvoor met een groot applaus bedankt.

Nadat we uitgebuikt hadden, ging de beamer in de huiskamer aan.
Uit de ruime selectie aan DVD’s is de bekende film ‘Fanfare’ van Bert Haanstra gekozen.
Die hebben onze gasten wellicht allemaal al eens in een ver verleden gezien, maar het was voor iedereen een amusante afsluiting van de laatste avond.

Vrijdagmorgen moesten we allemaal wat eerder op.
Stipt om 08:30u was het ontbijt en moest alle bagage voor de kamer klaar staan om die op tijd vrij te maken.
Terwijl de eerste boterhammen werden genuttigd ging de bagage in de aanhanger.
Niet veel later kwam de bus en gingen we aan boord voor een kort ritje naar Bennekom.
Daar stond een bezoek aan het ‘Kijk en Luistermuseum’ op het programma.
In de grote zaal kregen we een presentatie over de geschiedenis van allerlei muziekapparaten waarmee men zich in het verleden amuseerde.
Na afloop keken we nog wat rond in een oude schoolklas, een oude stal en een snoepwinkeltje.
Daar werden de nodige kaneelstokken gekocht, maar ook ander ouderwets snoepgoed zoals potjes zwart-wit poeder.

De korte wandeling naar de lunchlocatie in Bennekom werd door de hoge temperatuur helaas een ongewenste inspanning.
Enkele vrijwilligers liepen daarom een paar keer met een rolstoel op en neer met gasten voor wie de wandeling te vermoeiend was.
Na de lichte lunch op een warm terras volgde nogmaals zo’n wandeling terug naar de bus.
Die bus was gelukkig lekker koel en toen Erik, onze chauffeur, de laatste rolstoel had vastgezet kon de terugreis beginnen.
Zo kon iedereen aan het einde van de middag met een voldaan gevoel naar huis gaan.

Overal hoorde je dat het zo gezellig was geweest, kletsen met nieuwe bekenden en geheel onverwacht oude bekenden weer treffen.
De locatie was prima en het eten was super.
Kort samengevat: wat waren het fijne dagen, dus volgend jaar weer, maar dan langer??